เกริ่นนำ

เริ่มจากมานั่งนึกดูว่าครอบครัวตัวเองพ่อแม่และลูกชายทั้ง 2 รวมเป็น 4 คน เราได้บริจาคร่างกายให้ทางการแพทย์ไปเรียบร้อยกันหมดแล้ว อืมมม งั้นถ้าบ้านเรามีใครตายขึ้นมาก็คงจะไม่มีงานศพน่ะสิ

ตอนเป็นเด็กไม่ชอบไปงานศพเลย กลัว กลัวผี งานศพไทยบรรยากาศมันชวนเศร้าด้วยมั๊ง เพลงธรณีกรรแสง พญาโศก มอญร้องไห้ มันชวนหดหู่ ยิ่งภาพจำกับหนังผีไทยโบราณที่ถ้ามาในสมัยนี้อาจจะไม่เมคเซ้นส์และน่ากลัวแล้วก็ได้ ตอนนั้นไม่ชอบจริงๆ แต่จำได้ว่าเวลาวันเผาศพเค้าจะมีการอ่านประวัติผู้ตายไปหลายๆงานเข้าเราก็เออ รู้สึกว่า ตาคนนั้น ยายคนนี้ ก็มีอะไรน่าสนใจนะ ทั้งๆที่ตอนเจอแกเดินผ่านไปผ่านมาเหมือนไม่ได้มีอะไรพิเศษเท่าไหร่

บางงานเจ้าภาพมีฐานะหน่อยก็ทำหนังสือที่ระลึกงานศพให้บุพการีกันเล่าประวัติความเป็นมา ประวัติหลายคนสนุกสนานตื่นเต้นน่าสนใจไม่แพ้นิยายเลยเชียว แต่ที่เสียดายทำไมกูต้องมารู้เรื่องพวกนี้ตอนคนในเรื่องได้ตายไปแล้วหว่า ถ้าได้รู้เร็วกว่านี้จะได้ไปนั่งคุยนั่งถามปู่ย่าตายายเหล่านั้น เชื่อว่าทุกชีวิตมีความน่าสนใจ ทุกครอบครัวมีเรื่องราวสนุก เศร้า และประทับใจซึ่งถ้าได้มาแบ่งปันแลกเปลี่ยนกับคนอื่นๆก็น่าจะดีจะได้ประโยชน์มากน้อยเพียงใดก็สุดแล้วแต่ ที่แน่ๆความบันเทิงหรืออารมณ์บางอย่างน่าจะได้รับกันไปบ้าง ไหนๆบ้านเราก็ไม่มีงานศพอยู่แล้ว เลยคิดอยากเขียนหนังสืองานศพของบ้านตัวเองให้ทุกๆคนได้อ่านกันตั้งแต่ยังที่ไม่ใครตายนี่ล่ะ เลยมีซีรีย์นี้เกิดขึ้นมาเหมือนอัตถชีวประวัติหมู่ของครอบครัวคนธรรมดาๆครอบครัวหนึ่ง “บ้านนี้ไม่มีงานศพ”

#เทศดรุณ #บ้านนี้ไม่มีงานศพ

5 views

©2019 by ChaHarmo. Chiang Mai, Thailand