ขอให้แจ่มจันทร์...รักพี่เอนทาเนียร์...ปฐมบท

โลกเข้าสู่ศตวรรษที่ 21 มาสักพักแต่ก็อีกนานกว่าจะหมด และเราหลายๆเราคงไม่ทันเห็นมัน แต่ที่แน่ๆในช่วง 10 ปีที่ผ่านมา เทคโนโลยีนำพามนุษย์มาไกลเกินคิดไว้เยอะมาก หลายความเพ้อฝันจากการ์ตูนวัยเด็กไม่ว่าจะโดเรม่อนและอื่นๆล้วนเป็นจริงแล้วในปัจจุบันนี้ โลกต่อจากนี้จะเป็นอย่างไรบางทีอาจไม่ใช่เรื่องของเรา แต่โชคดีของคนยุคเราๆ 80's, 90's คือ ทันเห็นการเปลี่ยนแปลงจากอะนาล็อกมาเป็นดิจิทัล ทันเห็นความเก่าในขณะเดียวกันก็พอจะใช้ความใหม่เป็น เห็นว่ายุค 90`s เป็นอะไรที่วัยรุ่นเดี๋ยวนี้อยากไปสัมผัส มีภาพยนตร์มีเรื่องราวมากมายถูกถ่ายทอดออกมาให้ได้รับรู้กัน ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าในคืนวันที่รู้ตัวอีกทีตัวเองก็อายุ 40 แล้ว ประจักษ์กับตัวเองว่าช่วงเวลาเมื่อ 20-30 ปีก่อนมันช่างสำคัญกับตัวเองในวันนี้เหลือเกิน จึงอยากมาเอามาเล่า หรือบางทีอาจจะไม่ใช่ บางทีการเขียนอะไรออกมา คงไม่ใช่เพื่ออยากให้ใครอ่านหรอก แต่ตัวเราเองมากกว่าที่อยากจะอ่านตัวเอง ทั้งอดีต ปัจจุบัน และอนาคตที่ยังเหลืออยู่ อายุ 40 ปีแล้ว ออกจากบ้านมาเมื่ออายุ 17 มาอยู่เชียงใหม่แบบไม่มีครอบครัว มาถึงวันนี้ก็เกินครึ่งชีวิตอย่างแน่นอนทีเดียว มองย้อนกลับไปช่วงจากวัยรุ่นเป็นผู้ใหญ่ ในยุคที่เทคโนโลยียังไม่เจริญ การคมนาคมยังยากกว่านี้ กูอายุ 40 มาได้ยังไงโดยไม่มีพ่อแม่อยู่ใกล้ๆวะน่ะ มองย้อนไปลึกๆ กูมาเชียงใหม่ได้ยังไง อยู่ดีๆมาอยู่ในสถาบันที่ไม่เคยตั้งเป้าหมายไว้เลยตั้งแต่เข้ามัธยมปลาย เพิ่งมาคิดถึงมันเอาเทอมสุดท้ายของม.6 เลยลองสอบโควต้า เข้ามช.แบบไม่ได้ตั้งใจเท่าไหร่ แต่ก็ติด สอบติดก็ไม่ได้คิดจะมาเรียนใจก็จะไปกทม.อยู่ดี แต่สุดท้ายก็ได้มาเรียนแล้วก็เลยเถิดมาเป็นอย่างนี้ บางทีนึกไปก็แปลก โดยส่วนตัวเป็นคนชอบมีแผนชีวิตระยะยาวแต่แผนระยะสั้นไม่ค่อยมีมาแต่ไหนแต่ไร เอาจริงๆเป็นพวกชอบอิมโพรไวซ์ชีวิต จนปัจจุบันนี้ยังงงๆว่ามาเป็นอย่างนี้ได้อย่างไร ผ่านโค้งหักศอกมากี่ครั้งไม่รู้ ถ้าเปรียบกับหนัง Butterfly Effect ก็เดาไม่ออกว่าตอนจบจะมีได้ทั้งหมดกี่แบบ เพราะหักเลี้ยวมาหลายครั้ง แต่ถึงอายุขนาดนี้แล้ว เกินครึ่งชีวิตมาแล้ว น่าจะพอสรุปเรื่องราวที่ผ่านมาออกมาได้ ไม่ใช่เพื่อใคร แต่เพื่อตัวข้าพเจ้าเองนี่แหล่ะ ช่วงชีวิตที่สำคัญนั้นคือ ช่วงที่กรอบมันเริ่มขยายกว้างแล้วขยายในช่วงปลาย '90s ช่วงที่หลายสิ่งบนโลกกำลังเปลี่ยนแปลงพอดี ช่วงนี้แหล่ะที่อยากทบทวน ชีวิตนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ รหัส 40 อยากนำมาเล่าให้ตัวเอง (และคนอื่นๆอ่าน) ถ้าสนใจก็ติดตามได้ครับ รับรองว่าเราอันหมายถึงเพื่อนพ้องน้องพี่ จะได้รู้จักกันมากขึ้น


©2019 by ChaHarmo. Chiang Mai, Thailand